Визијата во која вештачката интелигенција се наплаќа по потрошувачка веќе не изгледа како футуристичка идеја, туку како следен чекор во развојот на дигиталната економија. Говорејќи на инфраструктурниот самит во Вашингтон, директорот на OpenAI, Сем Алтман, изнесе јасен став: AI ќе стане основна услуга, налик на електричната енергија или водата, достапна за сите – но мерена по употреба.
Во тој модел, корисниците не би плаќале фиксни претплати, туку би им се наплаќала конкретна количина на „интелигенција“ која ја користат. Основата на таквиот систем се токените, единици кои мерат колку податоци обработува вештачката интелигенција, односно колку „размислува“ за корисникот. Тоа значи дека секое пребарување, анализа или генерирана содржина добива своја цена, пишува Business Insider.
Интелигенција на броило
Алтман оваа трансформација ја гледа како природна еволуција на пазарот. Како што денес плаќаме струја по киловат-час, така во иднина секоја AI интеракција би била дел од потрошувачката која се мери и наплаќа. Ваквиот модел носи флексибилност, но и воведува нов вид на зависност, не од уредите, туку од самата интелигенција како инфраструктура.
Клучниот ресурс во таа равенка веќе не е само софтверот, туку компјутерската моќ. Компаниите кои имаат пристап до големи количини чипови и дата-центри ќе бидат во позиција да ја контролираат количината на достапна „интелигенција“ на пазарот. Ако инфраструктурата не го следи растот на побарувачката, последица може да биде раст на цените или ограничен пристап. Со други зборови, иднината на AI ќе зависи поддеднакво од енергетските капацитети и инвестициите, колку и од напредокот на алгоритмите.
Кој ќе може да си дозволи AI?
Иако идејата за вештачката интелигенција како универзална услуга звучи инклузивно, таа носи и сериозни дилеми. Ако побарувачката продолжи да расте побрзо од достапните ресурси, напредните AI системи би можеле да станат привилегија на големите компании и развиените држави.
Алтман веќе нагласи дека во такво сценарио, владите би можеле да имаат клучна улога во распределбата на ресурсите. Тоа значи дека вештачката интелигенција престанува да биде исклучиво пазарно прашање и станува тема на јавна политика, регулација и општествена рамнотежа.
Паралелно со тоа, индустријата влегува во фаза на огромни вложувања. Технолошките гиганти планираат инвестиции од повеќе стотици милијарди долари во инфраструктура која ќе овозможи понатамошен развој и достапност на вештачката интелигенција. Во таа трка нема да победат само оние кои ги развиваат најнапредните модели, туку оние кои можат да обезбедат стабилно снабдување со „интелигенција“. Ако се оствари оваа визија, AI веќе нема да биде опција, туку основен ресурс без кој современиот живот станува незамислив.
Извор: webmind.rs
